Badania nad psylocybiną (4-PO-DMT) są zaawansowane, a niektóre przynoszą bardzo ciekawe, obiecujące rezultaty.
Należy jednak pamiętać, iż substancja ta nie jest właściwą cząsteczką czynną – formalnie to prolek, prekursor. Psylocybina w organizmie podlega przemianom (defosforylacji) do psylocyny (4-HO-DMT) o znacznym agonizmie do receptorów serotoninowych 2A i 2C, co skutkuje wystąpieniem efektów psychodelicznych, przez niektórych samolubnie pożądanych.
Jednocześnie obserwuje się korzystny wpływ na stan psychiczny u osób z depresją oporną na inne formy leczenia, co przekłada się na poprawę i długotrwałe unormowanie nastroju na skutek bodźcowania gospodarki serotoninowej. Oczywiście nie jest to magiczna cząsteczka, a potencjał psylocybiny musi być kontrolowany i ukierunkowany przez wykwalifikowanego i doświadczonego terapeutę (praktyki u szamanów i zmyślone zawody tutaj nie wystarczą), gdyż to jedynie narzędzie wspomagające, podobne do młotka. Tym owszem, „klepki” można przybić, ale równie dobrze także popsuć, a nawet do końca oderwać – wszak posiadamy materiały z doświadczeń, które raportowały nie tylko sukcesy, ale również przypadki niepowodzeń i zjawisk niepożądanych.
Artykuł opublikowany w 2024 roku w JAMA Network jest meta-analizą sześciu badań (z 70) z wykorzystaniem psylocybiny, w których wzięło łącznie udział 528 osób. Zwracano uwagę na schematy terapii, szczególnie na dawki (1-3 mg; 10-20 mg; 20-30 mg), inne preparaty oraz długość doświadczenia.
Jak wcześniej wspomniałem, psylocybina przekształca się w organizmie do psylocyny, ale efektywność i tempo procesu jest uzależnione od różnych czynników – zarówno osobniczych, jak i środowiskowych. Psylocyna „nie zalega” długo w organizmie – okres półtrwania to średnio 3 godziny, choć efekty są znacznie dłuższe – nawet do 12 godzin. Po dobie od przyjęcia doustnego, stężenie psylocyny w ustroju jest absolutnie minimalne.
Podczas terapii psylocybiną obserwowano wzrost częstotliwości bólu głowy, nudności, epizodów lęku, zawrotów głowy oraz podwyższonego ciśnienia tętniczego krwi i tętna, przy czym należy zwrócić szczególną uwagę na trzy pierwsze objawy, które w niektórych doświadczeniach występowały odpowiednio nawet u 66% (ból głowy) 48% (nudności) i 26% (lęk) pacjentów. Zasadniczo obserwowane działania niepożądane nie odbiegają częstotliwością i różnorodnością od tych, które spotyka się przy farmakologicznych agonistach receptora serotoninowego.
Bóle głowy spotykane przy terapii psylocybiną są uznawane za łagodne lub umiarkowane, względnie krótkotrwałe i nie wymagają specjalnej interwencji medycznej. Jednocześnie ryzyko, nasilenie i czas ich trwania zwiększa się wraz z dawką, zatem wyższe dozy psylocybiny (psylocyny) mogą wygenerować paskudne bóle, podobne do migrenowych. Niekiedy towarzyszą im również zawroty głowy, które dość szybko zanikają, zwłaszcza przy zamkniętych lub zasłoniętych oczach.
Podobną relację dawka-nasilenie objawów zaobserwowano przy mdłościach, przy czym te są łagodne i ustępują w czasie kilkudziesięciu minut od przyjęcia psylocybiny. Oprócz nawodnienia, nie zaleca się stosowania jakichkolwiek preparatów łagodzących ten rodzaj dyskomfortu.
W przypadku epizodów lęku, również i tutaj zwiększona dawka psylocybiny generuje silniejsze działania niepożądane. Lęk może utrzymać się nieco dłużej – do 48 godzin, ale z reguły ataki mają przebieg łagodny, choć w jednym badaniu względem jednego pacjenta musiano zastosować lorazepam. Lorazepam, diazepam i risperidon są preferowanymi preparatami w przypadku wystąpienia silnego lęku przy ekspozycji na psylocybinę, choć – co należy podkreślić – powinny być ostatecznością, a pierwszeństwo mają działania niefarmakologiczne podejmowane przez terapeutę.
Negatywny wpływ na układ krążenia jest obserwowany przy wysokich dawkach psylocybiny, zwykle >20 mg. Najczęściej objawia się hipertensją, powyżej 160/100 mmHg oraz podwyższoną akcją serca, która nie spełnia jednak kryteriów tachykardii (>100 ud./min). W niektórych protokołach terapii psylocybiną, w przypadku wystąpienia takich objawów, zaleca się nifedypinę w dawce 10 mg.
Pomimo względnie dużej szansy na wystąpienie ostrego (w sensie krótkiego a gwałtownego) działania niepożądanego, zazwyczaj ma ono łagodny i samoograniczający się przebieg, który zupełnie zanika najczęściej w ciągu doby. Jednak rzadkich przypadków przedłużonego lęku, objawów paranoicznych lub zaburzonej percepcji wzrokowej, nie należy alarmować, a nad osoby odczuwające takie dolegliwości należy szczególnie dokładnie monitorować – mogą być to symptomy chorób nierozpoznanych lub wskazywać na negatywną reakcję organizmu na psylocybinę i związki pokrewne.
Czy obserwujesz mnie na Facebooku?
Dodaj komentarz